4 - از نامه‌هاى آن حضرت عليه السلام است به بعضى از سرداران لشگر خود ( عثمان ابن حنيف انصارىّ كه از جانب امام عليه السَّلام و حكمران بصره بوده ، و شمهّ‌اى از سرگذشت او در شرح خطبهء يك صد و هفتاد و يكم گذشت ، او را بجنگ با دشمن در صورت اطاعت نكردن از اوامر مى فرمايد ) : 1 پس ( از آنكه اصحاب جمل « طلحه و زبير و عائشه و پيروانشان » ببصره رسيده آمادهء جنگ شدند ، عثمان ابن حنيف نامه‌اى به امام عليه السَّلام براى آگاه نمودن از منظور آنان نوشت ، و جمله‌اى از نامه‌اى كه حضرت در پاسخ او نوشت اينست : ) اگر به سايهء اطاعت و فرمانبردارى برگشتند ( دست از تباهكارى كشيده خواستار آسايش شدند ) آن همان است كه ما دوست مى داريم ، و اگر كارها ايشان را به دشمنى و نافرمانى كشاند ( آمادهء جنگ شدند ) پس با كمك كسى كه فرمان ترا مى برد برخيز ( جنگ كن ) با كسى كه فرمانت را نمى برد ، و با كسى كه پيرو تو مى باشد بى نياز باش از آنكه از يارى تو خوددارى مى نمايد ، 2 زيرا كسى كه بكارى مائل نباشد نبودنش بهتر از بودن و نشستنش سودمندتر از برخاستن است ( چون شخص بى ميل به كار كه از روى اجبار اقدام نمايد ممكن است راز خود را آشكار سازد و ديگران از او پيروى نموده از كار باز مانند ) .